samedi 20 novembre 2010

U baullu

Una nuvella di
Francesca Graziani


Era sempre listessu affannu aprendu a porta di u legnu imbuffatu da l’umidità. Dipoi a morte tragica di i soi, Stefanu ùn venia guasi più in paese.

Solu pè i morti…

Eranu stati trovi quì  tramindui u babbu è u fratellu, assassinati da una palla in capu, una sola. Un travagliu di prufessiunali. Mai nimu avia sappiutu perchè.

Nimu, francu Stefanu. Ma ùn avia parlatu, temia troppu ch’elli u tumbessinu anc’à ellu. È si ne vulia. Averia avutu à dinuncià à « l’altri », o ancu megliu à vindicà i soi. Ma era un vigliaccu è basta.  « L’altri » a sapianu, ch’ùn si davanu mancu a pena di circà à ammazzallu.

Una volta à l’annu facia pulì u terrenu à l’intornu, da ùn risicà l’incendiu, ma era per duvere, cum’ellu a li ramentava u merre in a so lettera ogni mese di ghjugnu. Di e volte si dumandava s’ellu ùn seria un sullevu ch’ella brusgessi a casa induv’ellu era statu allevatu, diventata una tomba. Cusì puderia pruvà à sminticà, à cumencià una vita nova.

U sisu l’assaltava da l’entrata. Un mischiu di polvera accatastata, di umidità, di vechjume. Ma ci era altru. Una tristezza di fin di mondu, un addisperu senza fondu. Li si paria chì l’anime di u babbu è di u fratellu  fussinu prigiunere quì, senza pudè scappà.

Perchè l’avia fattu incinnerà è i tenia in casa, ùn la sapia. Infine, iè, a sapia. Babbu avia dettu ch’ellu ùn vulia esse seppellitu in a tomba famigliale à cantu à e so streghe di surelle. È u so fratellu ùn avia mai lasciatu u babbu da vivu : chì duvia fà in a morte ?

È po teneli cusì in casa forse era una manera di nigà a so morte.

L’urne eranu nantu à u carminu. Ogni volta, li venianu  listesse visione chì u facianu trimulà : in un lampu vidia u bustu di u babbu, chì venia à u so incontru cù una spressione dura è severa nantu à u visu. Paria di falli i rimprovari, cum’è sempre. Ùn ne seria po mai liberatu di quellu sguardu chì u tenia pè un povaru tippu ? U ritrattu di u so fratellu appesu da sopra à u vechju pianò disaccurdatu u fighjulava d’un sguardu fissu chì si facia vivu è paria di vulè trappassallu. Listessa, quellu era bravu cun ellu, ma cù un disprezzu ch’ellu ùn sapia piattà.

« Imaginazione », disse da sè à sè, senza riesce à rasserenassi.

«  Chì vengu à fà quì ? U rimorsu, un rituale ? Ùn li portu mancu fiori. Da chì fà ? Da lascialli merzà quì ? U mazzulu di fiori artificiali à mezu à e duie basta à fà st’uffiziu. Chì ci hè di più chè polvera in dui vasetti ? »

Aah ! Venia di sente un schiaffu viulente sciaccatuli annantu à una buccella ! Si vultò in zerga è trasaltò : ùn ci era nimu ! Ùn ci pudia esse nimu, fora di…ELLI.

Un ventu scemu s’arrizzò di colpu.  Ma un ventu INTERNU à a casa. Fora nunda muvia, manc’una fronda ! Dentru, ci era un soffiu ghjalatu cum’è a morte, chì fischjava forte è girava per tutta a casa in burrascate viulente, venute da indocu.

U « ventu » cumenciò à purtassilu da dritta à manca, à sbattelu contru à i mobuli, à scialballu contru à i muri è contru à i purtelli. Prima si truncò un bracciu  contru à u carminu, pò schiattò u so nasu frà à i parastasgi di a bibbiuteca. U vetru sciappatu d’un purtellu  li s’inficcò in pettu, vicinu à u core, fendu schizzà u sangue. È cuntinuava a giriocula infernale, pistendulu, acciacchendu u so corpu à pezzu à pezzu.

Avà ancu i mobuli vulavanu. U tavulinu bassu chinese di a mamma li filò in l’anche, trunchendule in un trostu seccu. Cascatu in pianu, assiccatu da u dulore è terrurizatu, mughjava, supplicava in u viotu : 

« O Bà ! O Antò ! Ùn hè micca colpa meia, ùn mi tumbate micca ! »

Da  risposta, si prese in capu un colpu di suffiettu chì li cripò  un ochju.  

Avà rividia chjaramente i dui corpi dizzingati in pianu davanti à u carminu, appuntu induv’ellu era stracquatu avà.

Si ramentò l’affaracciu di u baullu.


Babbu ùn vulia micca chì Antone piattessi quì u baullu colmu à soldi di i hold up.  Cù i so dui birbanti di amichi Antone uperava tandu nantu à u cuntinente : eranu duvintati ancu famosi sottu à u nome di « i pagliacci », chì si mascaravanu cusì. Quandu u fratellu avia apertu u baullu davanti à elli, Stefanu era statu stumacatu, ben chè un pocu invidiosu : ci eranu centinaie di millioni di franchi allibrati ! Arrubbati.  Era un tarcanu à a so manera, Antone. Li ne avia prupostu una bella manata è, vigliaccu cum’è sempre, Stefanu avia accettatu. U babbu era entratu in una collara negra è avia minacciatu à Antone di dinnunciallu s’ellu ùn arrestava micca subitu e so « cunnerie », è s’ellu ùn li cacciava stu baullu da trà li pedi.

Antone avia puru piattu u baullu in cantina senza dilla à u babbu, cuntenduli una fola, dicendu ch’ellu avia spartutu cù i cumplici è cumpratu una boata nantu  à a Costa d’azuru. À Stefanu, li avia dettu tuttu Antone, è ogni tantu li dava un pacchittellu di soldi, chì era sempre senza travagliu. Spendia i soldi spenseratu, si facia una bella vita cù e donne, sin’à u ghjornu chì i birbanti sò venuti à truvallu :

«  Induv’hè u baullu ? ». Minacciatu da un 11/43, avia palisatu. Eranu partuti minendulu in capu è stupenduli annantu.

Ebbe u tempu di rivede tuttu ma micca quellu di pentesi.

Ebbe ghjustu u tempu di vede chì l’armariu brittonu di u babbu  li cascava addossu.

In paese, si dumandanu sempre avà cum’ella  hà picciatu focu a casa, perchè è cume anu trovu à Stefanu carbunizatu à l’indrentu, sottu à i resti di l’armariu di a camara di u vechju.

vendredi 19 novembre 2010

A morte d'Orghenel IX (2/2)

Una nuvella di
Petru Felice Cuneo-Orlanducci

L’omi di Stega si tenenu in numaru incalculevule in giru à u so castellu. Anu passatu l’ultimi ghjorni à sfragellà tuttu ciò chì si trovava nant’à u so caminu, da a cità di Lanoc à quella di Larana. Anu tombu omi, bestie, arburi, piante, fulletti, omidacqui, luceanelli è maghi. Sò stati senza nisun pietà contr’à tutti quelli chì si trovavanu nant’à a so strada. È ùn firmavanu più chè qualchì minute nanzu ch’elli sbundessinu l’oramai sprudata porta di a furturezza.

Un mumentu, i suldati parenu esità. Micca per paura di u sacrilegiu di tumbà un principe benedettu da i Dii, chì avianu dighjà fattu peghju, ma sicuramente per un’ altra raghjone. L’ultimi fideli d’Orghenel IX credenu una stonda chì tuttu si passerà bè, ma u principe, ellu, ùn si face nisun illusione. U so donu li hà permessu di vede l’assaltu, è ùn si pò sbaglià.

È pò, d’un colpu, tutti si movenu, sfundendu prestu a porta illusoria di u castellu, è hè l’assaltu.

L’assaltu hè bruttale, l’assaltu hè preputente, l’assaltu hè feroce.

In pochi tempi, i tinti fideli di u principe sò summersi da un mare d’odiu è di rabbia, è sò marturiati, sfragellati, ammazzati. Elli chì avianu ricusatu, contr’à tutti i cunsigli di u principe stessu, d’abbandunallu, sò prestu tumbati, è malgratu i sò sforzi è u so curaghju, fermanu imputenti contr’à un’ armata più di centu volte superiore in numaru. A spada scontra a spada, u farru pichja u farru, e frezze sò tirate à un ritimu infernale, è u sangue ùn pianta di corre.
In poche minute, a battaglia si sparghje in tutti i piani di a furturezza. U valore di l’omi di u principe ùn pò nunda contr’à u numaru di nemichi, è sò prestu accidiati, aghjaditi, filzati, trapassati, cunculcati è essanguinati.

Da a cima di a torra, u principe ùn pò ch’è firmà, imputente, à soffre cù i soi di a so morte, aspettendu a soia, sempre drittu, fieru è altu. Orghenel IX ùn pò ch’è sente u rimore di a battaglia avvicinàssi sempre di più.

Dopu à qualchì minuta, u principe sente qualchissia chì colla e scale. Prestu s’apre a porta di l’ultima stanza di a cima di a torra, permettendu à Orghenel IX di vede, per a prima volta, a faccia di Stega ellu stessu, venutu à tumballu.
L’omu, u visu sfurmatu da l’odiu, porta un armatura dura, di quelle nant’à e quale si rompanu e spade. Si leghje nant’à a so faccia un surrisu velenosu, è Orghenel IX sà, senza cunnoscelu, chì l’omu hè un demoniu. In a so manu, una spada bianca, rossa di sangue.
Stega scopre un omu serenu è tristu, ch’ùn pare teme a morte. Un omu altieru, vestutu simpliciamente, senza nisun prutezzione nè armatura. Un omu ch’ùn hè mancu armatu, è chì tene in le so manu un ghjuvellu strasurdinariu è miticu : u famosu rubinu-smaralda di i principi di Larana.
A vista di u ghjuvellu bastò à dissipà u disandiu ch’ellu avia risentitu davanti à u calmu serenu di st’omu ch’ùn facia nunda per difendesi, chì dapoi seculi è seculi, si dicia ch’ellu era u ghjuvellu chì cunferia à a famiglia principesca u so donu divinu di vede l’avvene, è per quessa, Stega si ne vulia impatrunisce.

I dui omi ùn dicenu nunda. Stega s’avvicina pocu à pocu d’Orghenel IX, tenendu a so spada davanti à ellu, è senza cacciassi u so surrisu gattivu di a faccia, fin’à truvassi ghjustu in faccia à ellu, prontu à tumballu. Tandu Orghenel IX li dice, calmu è serenu :
« Prufitta bè di u to regnu è di u to putere. Seranu corti. L’aghju vista. »
Resu azezu da sta pruvocazione, Stega lampa a so spada in u core di u principe Orghenel IX, è a ritira subitu. Senza un gestu, senza un mughju, u sguardu di u principe si spenghje, è casca in terra, mortu, senza mai esse statu vigliaccu.

Rallegratu, Stega s’inghjinochja per dicicutà di e manu di l’omu ch’ellu venia di tumbà a famosa petra ch’ellu bramava tantu, u rubinu-smaralda di Larana.
À stu mumentu, a doppia petra pare scambiassi in fume fin’à svaniscesi cumplettamente.

È tandu, in tuttu u castellu è ancu aldilà, ribomba un stridu putentissimu di rabbia è d’ira.

jeudi 18 novembre 2010

Da spechju in dà

Una nuvella di
Petru Larenzu Santelli


A luna s’arriciava d’oru.
S’era mossu à l’abbrugata, duie ore fà, da a scupiccia sottu à i pentoni di a Bocca d’i Minaculi.
In lu chjar’di luna i laricci parianu un’ armata pronta à marchjà.
Ghjuntu in la raschetta sopr’à e licciole s’era firmatu.
Arrechje incruchjate pruvava di stà à sente ma u smisciulime di l’acqua chì curria nantu à i sciappali di e calanche suttane li ghjunghjia cum’è un rimore senza fine è cupria tuttu.
Stava per parte ma un vintulellu carcu d’odore l’avia stantaratu sottu à i nivuli chì sflilavanu in una corsa vana.
Un trattarellu li purtava di quandu in quandu isse vampate ch’ellu ùn cunniscia chè troppu.
Annasitava è si ne impiia sanu sanu. 
Quantu volte u so ansciu è ‘ssu sisu s’eranu intricciulati in lu ventu muntagnolu, mischiandusi in una telatica immateriale ?
Quantu volte si n’era andatu disciugliendu ‘ssu filu ?
Quantu volte.
Ma sta sera nò.
In lu chjarore di issa notte porga, u falatoghju sfrisgiava a selva d’un solcu splendente.
Falava pede à pede, ammannarinatu da u soffiu petra calamita.
Allittatu, purtatu  sin’a chjarina longu à u ghjargalellu.
U saltatoghju era quì, sottu à l’alzi.
U sentia anscià, u risentia è u vidia da vadinu ‘n dà.
I so cori battianu appaghjati in la listessa corsa, un sciloccu tepidu in pettu.
Infanganicciatu ch’ellu s’era, è dopu à avellu fidighjatu, avia tiratu u saltu.
L’ambata era cascata.
U filu s’era strappatu.

S’era svegliatu d’un colpu.
Un sentimu stranu, quant’è chì l’aria li manchessi, i pulmoni asciuti.
È avà sentia e sunerie chì strappavanu u velu di silenziu.
Ben chè impastatu di sonnu, avia ricunnisciutu a voce di u so picciu.

mercredi 17 novembre 2010

A morte d'Orghenel IX (1/2)

Una nuvella di
Petru Felice Cuneo-Orlanducci

U sole s’hè discitatu sopr’à i monti, è u principe Orghenel IX, chì feghja stu dolce spettaculu sà ch’ellu hè l’ultima volta chì u sole si pesa per ellu. Troppu luntane per esse viste da l’omi, s’avvicinanu l’armate di u rè Stega, l’usurpatore.

Da a cima di a so furturezza, u principe sà ch’ella ùn a francherà mai. L’infamu rè, bramosu d’un putere assolutu, avia dighjà sfragellatu parechje centinaie di ghjente di bè, è u principe sà bè ch’ellu serà u prossimu. A so dinastia leghjitima face paura à l’usurpatore.
Tandu, à l’attrachjata di a so vita, si rimette à pensà à u passatu. À pinsà chì, più di cinque mille anni nanzu, fù Artolec I, u so antenatu direttu, incurrunatu principe di Larana, da i Dii.
Avianu rigalatu à a so famiglia una saviezza eccezziunale, un donu di vede l’avvene per anticipà tutti i periculi chì puderianu minaccià u so populu, è dinù un ghjuvellu maravigliosu, u rubinu-smaralda, grossu cum’è una mela, cum’è simbolu di u so putere è di a so saviezza.
Eranu sette famiglie ch’è i Dii avianu onoratu di sta manera. Ognuna campava in una di e Sette Cità Sacrate di u mondu. Ognuna devia participà, senza cumandà, à a felicità di tutti i populi di u mondu, ch’elli sianu umani o micca.
Frà i millenarii, e sette famiglie avianu fattu u duvere divinu, aldilà di i rè è di l’imperatori, sempre scambienti, è spessu ingordi di putere. Frà i millenarii, fù mantenutu l’equilibru.
Ma quell’epica hè scorsa.

Cent’anni nanzu, i rè di a famiglia Alleda, bramosi di duminazione assoluta di u mondu, s’eranu custruitu un reame di tarrore. U primu rè di spaventu fù Lorgam, chì sparghjì u male in tuttu u mondu incù e so milizie maladette.
Ma u figliolu è successore di Lorgam, Stega, fù ancu peghju, è dopu à avè rivindicatu u mondu sanu cum’è soiu, e so armate ne avianu principiatu a cunquista.
Tutti quelli chì tenianu un putere per u bè, povari è putenti, principi è magantuli di u bè, tutti s’eranu alzati contr’à u putere novu chì s’alzava. Ma Stega è e so armate fubbinu più forti.
A vighjilia, Stega avia fattu tumbà u corciu principe Vitturiellu XXIV di a cità di Lanoc, è ammazzatu tutta a so famiglia. Era quant’è ellu, l’ultimu eredu di una di e sette famiglie. Orghenel IX, aldilà di a so tristezza, avia capitu ch’ellu seria u prossimu.

À u luntanu, l’armate di Stega s’avvicinanu. Ancu e povare fureste ùn a si francavanu sott’à a barbaria di l’usurpatore chì, per gattivezza, l’incendia quand’ellu passa. Orghenel IX vede què cun tristezza.

Orghenel IX feghja l’armate di Stega avvicinassi da u so castellu, ma paura ùn hà. Da chjucu, è cum’è tutti quelli di a so dinastia, avia amparatu à cunsiderà a so vita quant’è tutte l’altre, è à ùn avè paura di a morte. Dapoi parechji anni, Stega avia fattu tumbà tante ghjente, è sempre à ogni morte era statu una tragedia. Ancu per ellu, a so propia morte ùn seria micca peghju chè un’ altra. Seria solu una morte di più in a disulazione di u mondu. È ùn pò fà nunda.

A so visione, ch’ellu tene di u so babbu, chì a tenia di u so babbu, è di tutti li sò antenati, li dice ch’ellu era u so destinu di more di bon ora, sott’à l’arme di l’usurpatore, è Orghenel IX ùn sà chè troppu ch’ellu serà mortu nanzu u ghjornu. U donu di a so famiglia ùn s’hè mai sbagliatu in parechji millenarii. Ma fughje ùn pò. A so dignità di principe divinu ùn li permette micca di fughje u so destinu, sopra tuttu quandu u populu hè sfragellatu. Solu hà fattu mette a so famiglia à l’agrottu, è tutti i soii dinù. Solu sò firmati cun ellu quelli chì, per fedeltà o per lealtà per u so principe, eranu vuluntarii. Vulintarii malgratu i so propii cunsigli. Vuluntarii per accumpagnallu à a morte.

È l’armate di Stega s’avvicinanu sempre di più. U sole s’abbughja. Chì bella ghjurnata.

Infine, l’armate di Stega sò ghjunte davantu à e porte di a furturezza. Orghenel IX si tene, cum’è dapoi u principiu di a ghjurnata, arrittu in cima di a so torra. Si tene arrittu, degnu, fieru, è impassibile. Micca per orgogliu, ma solu perchè hè cusì fattu u principe. Ùn calerà mai l’ochji, ancu davantu à a so morte.



mardi 16 novembre 2010

Un soffiu…

Una nuvella di
Battì Albertini





Sò più di vinte minute ch'ellu corre oramai ; alzendu sempre di più u ritimu, allunghendu u passu è saltendu cum'è una muvra à mezu à i scogli à l'occasione ma ùn a face micca à avanzallu.
U chjassu u cunnosce à mente ; duie volte à settimana ci vene à fà u so footing di matinata, nanzu ch'elli ghjunghjessinu i turisti. Di sta costa benedetta di l'Agriate ne cunnosce ogni cala, ogni passeghju ind'è a rena ò à mezu à i sciappali ; nimu u puderebbe supranà nant'à stu parcorsu eppuru...

Eppuru dipoi ch'ellu s'era fattu l'arrestu à l'arice di u stagnu di u Lotu, dipoi ch'ellu avia intesu stu trostu spavintevule à mezu à e canne è ch'ellu era scappatu à trunchera di collu, stu soffiu ùn u cappiava più. Stu rimore orrendu chì paria sempre di più vicinu è prontu à sfracicalli u capu contru à i pentoni di matticciu arrutati da u mare, u sale è u ventu. Vultassi, ùn s'era pussutu vultà da tantu ch'ellu avia a paura, u telu ; da tantu ch'ellu ùn vulia micca vede u visu di a morte chì l'era apressu. U soffiu li paria sempre di più putente è uddiosu.

Francata a torra di a Mortella, smizata da l'Amiral Nelson in un' uchjata, vede i primi battelli di i ricconi chì ci anu passatu a nuttata à impuzzichisce u nostru mare. Spera ch'omu sia arrittu da pudè aiutallu, porghjeli una manu salvatrice ò puru chjamà à a riscossa i giandarmi in San Fiurenzu ma, techji di sciampagni è vinu nustrale, sò tutti addurmintati ind'è u lussu assuluttu mentre ellu prova di francassila da l'appetittu feroce d'un mostru misteriosu. Nimu annant'à i ponti bagnati da i primi ragi di u sole matutinu ; ci vole à sbrugliassi solu.

A cala di Fiume Santu stende oramai e so bellezze à i so pedi ; l'acqua culore di paradisu ùn hè ancu mossa da u ventu è pare d'oliu... l'oliu santu ch'ellu si dice mentre ellu cerca un' alternativa per burlà a bestia famita è angusciosa chì u seguita dipoi una mez'ora. Ad un trattu ecculu chì capiciotta in l'onda serena è nota à mezu à i battelli ma ùn c'hè mancu una scaletta da salvallu. Una bona hè chì sottacqua u soffiu s' indibbulisce, smarisce guasi ; u so cerbellu hè liberatu da stu pesu infernale ma ùn c'hè l'arte di gode di sta pace è si move tale quale à un pesciu sin'à a sponda vicina.

In quattru è trè sette, manchendu di sguillà è truncassi l'ossi nant'à i scogli crosci, ritrova u chjassu chì s'infrugna sott'à i machjoni è riparte in più bella. Ma u soffiu, chì paria d'avè smaritu una stonda, volta pianu pianu, spietatu, È più si spiccia, più u rughju di morte si face prisente, si face crudele. U visu è i bracci stafilati da e scope, u coghju stracciatu da l'albitri è i muchji chì falanu sin'à u mare, lascianu una striscia di sangue chì pare d'azzizzà a zerga di u mostru ch'ellu hà scumudatu è chì pare d'avvicinassi sempre di più. Più a so corsa si face rapida è più li pare chì Falcina hè pronta à taglialli l'anche è mandallu ind'è una cala sott'à u chjassu à fassi manghjà da i granci famiti è voraci.

Pigliatu da a fatica è l'addisperu, pinsò ancu d'abbandunà a so corsa scema è ritruvassi ochji à ochji, pettu à pettu cù stu dimoniu, per more cù curagiu è onore piuttostu chè di fassi tumbà ind'u spinu cum'è un vigliaccu scappaticciu. Face per piantà quandu a vista di i primi pumataghji, marchjendu à strascinonu cù i so sacconi più grandi chè elli à dui passi, torna à dallu u curagiu necessariu pè salvà a so vita. Luntani ùn sò più tantu luntani è si dice chì, mischjendusi à u gruppu, unu puderebbe forse piglià a so piazza prumessa di preda discimpiata da i denti d'acciaghju di a bestia. Ind'è un' ultimu sforzu, cum'è un' ultimu stridu di vita ; s'affretta cum'è mai, u core à sbattagliera prontu à schiattà è veloce quant'è un cignale feritu. Indarru. Sta volta u soffiu pare di ghjunghje à u so livellu, guasi à accarizzallu cù u so alitu funestu ; cusi forte è schifizzosu ch'ellu li pare guasi d'esse u soiu. Inciampa nant'à una petra tradimintosa è casca cum'è una pera merza à l'orlu di u mare...

Quand'ellu apre l'ochji u lindumane, hè subbitu abbagliulatu da u lume è a bianchezza di i lochi in giru à ellu. A morte ùn si rivela cusi trista è nera in fine di contu. Abbambanatu è debbule quant'è si pò esse quand'ellu si face u viaghju à l'altru mondu ; li si pare quantunque di vede unipochi d'omi riuniti accant'à ellu. E voce puru dolce è serene di l'anghjuli l'intronanu u capu ma prova di capì ciò chì si dice: " L'anu trovu chì s'annigava guasi ind'u palmu d'acqua ; si vultuliava è mughjava cum'è s'ellu fussi assaltatu da una banda di lupi". U duttore chì risponde :"Crisgia di deliriu, ch'ellu s'arripusessi è feremu u bilanciu dumane."

lundi 15 novembre 2010

Sonniu à l'arrizzà

Una nuvella di
Petru Larenzu Santelli


L’orice di a luna paria un filu d’oru. Duie ore ch’ellu fighjava a corsa di i nivuli. U luccindiluna schjaria tuttu in giru à ellu ma e so pensate eranu nielle. U rimore cuntinuvu di l’acqua chì currià in lu ghjargalu supranava tuttu.

L’ombre di e leccie si stinzavanu in lu pettale. Stava per parte ma una breia in lu scaracciu da sopre à i pentoni u fecce piantà. Tutti i so sensi eranu tese ver di u strascinatoghju chì tracciava in lu machjone una striscia più chjara. Duie petre cincinonu in la calanca.
È u visse. Falava pianu pianu. L’ansciu svaporatu l’inguttuppava di un nulu irreale. Avà pudia sente u so soffiu chì s’era piantatu in la pianetta à l’orlu di u liccetu. Sentia a so rispirazione ma sentia ancu u so core batte in lu so pettu. È u so sangue inguffiava è so vene.
U vidia chì rumachjulava sottu à l’alzi  è si vidia cù i so ochji da ripa ’n dà. Ghjunghjia à u varcatoghju. Prima di varcà, s’infarzinò. Po’ in dui salti sbuccò. L’incapatoghja li parì smisuratamente grande in la mira. Un colpu solu u fece cascà.
Tirava e toppe, l’ultimi spasimi di vita curianu in l’animale. S’era avvicinatu è scoprì una faccia d’anghjulu cun dui ochji tamanti. A capellera bionda cupria u visu dolce di una zitelletta.
D’un colpu si svegliò. E candele di sudore li sguttavanu in fronte. U chjarore russicciu di u ghjornu chì s’alzava facia à traversu à e persiane sfrisgi di lume in lu muru di a camera. In lu so pettu u core battia sfrenatu. Si pisò. Passendu davanti à a finestra di u curridore fù firmatu dà l’arrizzà di u sole.
U sole era inchjirchjatu d’un circu di focu sanguigniu. U russighjamentu di u pisà di u sole accendia tuttu davanti à ellu ma u so cerbellu era spentu. U frombu di u marosulu à l’assaltu di e sponde strappava u silenziu.
U scalone biancu apria in lu chjaru scuru di a pezza un chjassu latticcicu. Falava quattru à quattru e scale. Un lume tepidu l’infasciulava d’un ambiu stranu. Avà s’era firmatu à l’entre di u salottu. U so batticore ribombava in lu so corpu sanu.
S’azzingò à u telefonu. Sei, sette sunerie po’ a voce di u so fratellu mezu insunnulitu. A so sola quistione bastò à fallu cascà.
- Hè ghjunta a to figliola ??

dimanche 14 novembre 2010

Anu da vultà


Una nuvella di
Jean-Yves Acquaviva

I sentu vene. Sentu i so scarpi pichjà e chjappelle à passu regulare. Sentu e rotule di u carrettu ch’elli puntanu strità a so brama d’ogliu. Sentu a chjave girà in a sarrenda, a lotta di u farru contru à u farru. Sunnieghju ogni volta chì a sarrenda vince. Ma, innò, a chjave hè sempre più forte. Mi ritirgu u più pussibule in u mio scornu, vularia fughje ma scappatoghju ùn ci n’hè. Vardu à diritta, à manca, in sù…Ma, innò, ùn ci n’hè. Chjodu l’ochji, i sentu bulicà circhendu a sciringa. Una siconda di silenziu, sempre quella siconda chì dice c’anu trovu. Sentu cascà in pianu e trè candelle chì sortenu à tempu a l’aria. S’avvicinanu, mi piglianu, mi trascinanu. Sentu l’acu chì entre in mè, sentu ‘ssu liquidu chì si sparghje in tutti i mio musculi. Si ne vanu, mi lascianu stracquatu à l’astru capu di a pezza, cum’è mortu. Sentu torna a chjave, i passi nant’à e chjappelle, u mughju di e rotule. È torna u silenziu.

Cercu à move mi, à vultà in ‘ssu scornu chì mi sà cusì bè asconde. Mi ci hà da vulè una ora o duie à fà la. È a pena cresce. Vularia minà di pugnu u sulaghju cutratu, ma cumu fà cù ‘ssa camisola ch’elli strighjenu tantu ? Allora mi tirgu cù u capu, provu à ficcà i denti è viaghju, palmu appressu à palmu. Ci vole c’o volti quallà nanzu ch’elli vultessinu, chì anu da vultà, a socu. A pena cresce torna, mi brusgia in ogni locu, mughju. L’ultimi dui metri, i piu difficiuli. I mio denti sculiscianu nant’à a mio bavacciula. Ùn ci aghju da ghjugne, ci vole purtantu. Avà mengu cù u nasu per tirà mi torna un pocu. Vularia puntà cù i pedi, ma cumu fà cù ‘sse pastoghje strette strette ch’elli m’anu messu ? U mio nasu hè in sangue, è sculiscia ancu ellu avà. Un metru è ‘ssa pena, o s’ella era murtale…Invece, mi ramenta c’o sò bellu vivu, marturiatu, culpitu ma bellu vivu.

Anu da vultà è ùn ci sò ancu. Pesu un ochju, è feghju u mio paradisu, cusì vicinu è cusì luntanu. Aghju fastidiu à spiccicà a mio faccia impiciata di sangue è di bavacciula imbulighjati. Mughju torna per dì u dulore, micca quellu di a piccatura, quellu assulutu d’ùn pudè tuccà u mio scopu. Aiò, ci sò, un mezu metru. Chì hè ‘ssu sforzu di punta à u sullevu d’esse torna agrundatu in u mio scornu ? Aiò ! Ci s`o quasi. Avà ci vole c’o mi pesi à pena per appughjà mi à u muru. Vultà mi versu a porta è pudè difende mi quand’elli vultaranu, chì anu da vultà. Eccu, sò stracquatu nant’à u spinu, qualchì capata à l’aringuarsciu è pudaraghju rifiatà mi. Ci sò ! Chjodu torna l’ochji, rispireghju più pianu. A camisola è incicciata di sangue è di stupu, sentu corre nant’à u mio tupezzu a cunsiquenza di e capate d’anz’ora. Sò firitu ma sò in u mio scornu, ascosu. A pena addibbulisce, mi cappia in fine. U casticu hè compiu. Chì hè ‘ssu rimore ? Pare u stritu di rotulelle in brama d’ogliu…

samedi 13 novembre 2010

Born in blood

Una nuvella di
Petru Larenzu Santelli







E sequenze si catapughjavanu in u so capu.
Maghjine sfurmate di pittbulls chì si battianu.
E labbre arricciate.
E sanne di fora.
I mughji.
A mansa intorna à u ringu.
L’abbaghji di l’astri cani à l’ingiru.
U lume crudu di i prughjettori.
È i lagni di u so cane.
E staffilate.
I pezzi di carne pindiculenti.
Spigule di sangue.
Arechje stracciate.
U ballu di cani dritti nantu à e zampe di daretu.
I pienti di Tyson.
U so muccichile strappatu.
U so ochju crepatu.
I so lagni.
I so brioni.
I so pienti di criatura.
I mughji acuti li truvillavanu u ciarbellu.
Tuttu u restu era annicatu ind’una sorte di bambacia, i soni li parvenianu ammurtiti.
In ribombu.
I pienti nò.
Cum’è achi fichendu si in u so cortex.
Mursicature.
Si girò cum’è per scappà ci.
Ma u sonu straziante ùn sparì.
Ridduppiendu d’intensità.
I spasmi u scuzzulavanu.
Luttava per scaccià si ne.
Cum’è presu di cunvulzione, si svegliò.
Ma i pienti u tarlavanu ancu di più.
In sudore, parcorsu di tremuli, luttava per apre un ochju.
Girendu si bruttalmente, u so capu pichjò un oghjettu.
Puttana !!!
Ma i mughji acuti è stridenti u travirsavanu è li pruvucavanu un dulore ancu più grande.
I mughji, i pienti.
Puttana ! u ciucciu!
Aprì finalmente l’ochji è s’avissi chì era stracquatu  trà a tavula bassa è u canapè. A so manu fece rutulà cannette di biera è buttiglie di whisky.
-  Jenifer! mughjò.
- Jenifer tù scià ceca, induve sì?
Ma sangue a miseria, a s’hà da chjode o nò !!
- Jenì, puttana, movi !
Puttana gobba, a burdana, induve hè passata torna.
S’arrizzò pianamente è s’appughjò nantu à u canapè strufinendu si u so tuppezzu adduluritu. Avà, circava e so sigarette à mezu à resti di pizza è buttiglie rinversciate.
Pizzatelli di memoria li vultavanu pocu à pocu. A festa, l’amichi, e puttane, i tizzoni è a sniffera.
A droga, puttana, l’hà da tuccà à sorte.
I mughji ùn s’eranu piantati. Induve hè sangu l’ostia?
S’arricurdava impricisamente di a litica, i so stridi quandu era rientrata di u travagliu à nove ore di sera è chì l’avia visti ind’u salottu, strappati, e burdane passendu da l’unu à l’astru, di e so lacrime, di l’insulte, di e so minaccie di parte cù u ciucciu, di i schjaffi ch’ellu li avia messi per calmà la.
Jeni !! Jeni ! Avà briunava, ùn ci la facia più à suppurtà i svucialimi di u merdosu.
Mossu di tremuli, e canteghje incrispite, e cuntrazzione chì li sturcinavanu u stomacu, misse à bulicà freneticamente e so stacche. Ind’a so vesta, « barette », carta da rutulà, ma nunda in a scatula.
Iè, un pezzu di cutone ch’ellu s’avia da passà nantu à e ghjinghjive.
Ci vulia ch’ellu surtissi, ma per avà, ch’ellu a si chjodi.
S’arrizzò è andò mezu balchighjendu fin’à a sala di bagnu. A so bocca pastosa li dava l’impressione d’avè manghjatu ghjessu. Biì stessu à u rubinettu è s’incrusciò a faccia è u tuppezzu.
L’acqua fresca u calmò.
Pruvava avà di ritruvà i so spiriti, ma i miaulimi di u ciucciu li ne impedianu.
Facia un sforzu per rimette e so idee in piazza. Per ricustituì l’ultime vinti quatre ore.
L’aperò, dopu u Mac Do induve avianu levatu e duie burdane. U dopu meziornu in casa è l’affaccata di Jenì cù u chjucu in collu.
A litica è i pattoni. L’azzuffu.
Annerbatu, surtisti di a sala di bagnu per andà à fà lu zittà chì i so mughji l’avianu torna una volta fattu sorte di capu.
Era quì, in fondu à u curridore.
Pusatu, chì pienghjia à più pudè.
Avvicinendu si, s’avvisti ch’ellu marchjava in l’acqua.
Puttana ma chì ghjè ? Ma induve hè burdellu ?
- Jenifer, ch’ai fattu, puttana ? Sì veramente conna !
In u chjaru scuru, visse u ciucciu è u puzzettu.
A porta di a camera era aperta, visse chì l’acqua surtia da quì.
Tandu accesi.
Di a chjocca tazzata avia corsu un guadu di sangue induve guazzitava a criatura.
E so manuccie pichjavanu in terra. I schizzi dissignavanu in ogni parte di i muri nuli psicadellichi.
Singhjuzzendu, pienghjendu, si calmò à a vista di u babbu, è li porsi i so bracci pichjulati di sangue.

vendredi 12 novembre 2010

Malasgiu

Una nuvella di
Diana Egault




U sole s’arrizzava pianu pianu mentre ch’ellu apria l’ochji cù difficultà… Un rasgiu di lume passava à traversu à e tendine, è li venia in faccia cum’è per azziccà lu di matinata.
Fora, ci eranu dighjà i rimori abituali, a cità era discitata dipoi un pezzu… mughji di cumercianti chì pruclamavanu a qualità di i so prudutti, klaxon di vitture arrabbiati, mutori di tutte e razze, più luntanu, ogni tantu, a sirena di qualchì ambulenza...

S’era pisatu. Ed era in cucina à fà si un caffè per pruvà di sveglià si un pocu…Circava d’arricurdà si di i so sonnii, di a serata o ancu di l’astri ghjorni, ma nunda ùn li venia in capu.
Fora, u trostu criscia, i rimori si facianu più forti, guasi cum’è s’è u carrughju pudia infiltrà l’appartamenti di u quartieru è invadisce l’intimità di l’abitanti, senza vergogna.

Ùn a suppurtava più sta cità, vulia campà nantu à un’isula, solu, in u silenziu u più prufondu, nimu chì li passeria una telefunata, nimu per casticà lu, nimu per ublicà lu à travaglià…
‘Ssu malasgiu ch’ùn facia chè cresce dipoi qualchì tempu.
Fora…Quantu facia chì ùn era surtitu ? Ùn si n’arricurdava mancu più… u duttore, un mese fà à pocu pressu…è dipoi ? Avia durmitu... ma male… è po ?

U duttore li avia datu medecine per ritruvà u sonnu, ma per avà, nisun resultatu, malgradu nuttate di piombu. S’arrizzava dighjà fiaccu di una ghjurnata chì ùn era à principià.
Fora, avà era l’infernu, un tazzu da scimì, un trostu da pichjà si u capu contr’à i muri per ùn sente più nunda. Stu frombu perpetuale ch’ellu risentia… è guasi li venia a voglia di saltà per a finestra.

U trostu s’infiltrava in tutte e parte di a so persona. Era un fandomiu spaventevule, una prisenza malefica, si vulia strappà a pella per fà sorte u velenu, si sgrinfiava a faccia, vulia sente l’aria fresca nantu à u so visu…
Fora… e vitrine di i marcanti di televisione, si vidianu i flash di l’infurmazione di u ghjornu… Nunda di particulare, torna u presidente chì avia persu punti in l’opinione publica… u disimpiegu era à u so livellu u più forte… u celu era nivulatu à punente… è dipoi pocu : i morti senza nisuna spiecazione ; nunda di più chè di solitu…

I muri di l’appartamentu s’avvicinavanu per assuffucà lu, sudava di terrore, l’ochji spalancati circava di capì, e cellule di u so ciarbellu eranu in traccia di spinghje si… in un ultimu stintu di vita bulicavanu in a memoria pè ricustituì u scenariu.
Fora… Prublemi d’insumnia ogni tantu... U duttore… L’ordinanza… Ritornu in casa… L’angoscie… U sonnu di piombu… A fatica pisiva… E medicine… I sudori… U trostu in fondu di u so capu…

Ghjuntu à u livellu massimu di l’angoscia… sudori… vapori… visione di mostri chì u si vulianu manghjà… bocche aperte è denti pinzuti taccati di sangue… U trostu era insuppurtevule, circava un’ isciuta, l’aria, li ci vulia l’Aria.
Fora, l’infurmazione passavanu sempre in l’indifferenza generale, a ghjente marchjava in furia, pressati ch’elli eranu di vultà in casa… Una sirena d’ambulenza, una forma nantu à u catramu, u sangue chì curria da tutte e parte di i membri disarticulati… Un flash chì avisava a populazione nantu à l’effetti sicondarii di un trattamentu per a fatica cronica. Effeti murtali avianu dettu.

jeudi 11 novembre 2010

L'ultima sborgna

Una nuvella di
Jean-Yves Acquaviva

Buuuuù, chì sborgna ! N’aghju pigliatu d’altre...Ma questa quì vale dece. O u mio capu... Mi si pare chì ch’elli ci facenu u tunnellu di Vizzavona nentru. Sta volta basta era l’ultima, hè detta. Ci vole à dì chì dece anni di matrimoniu si fistighjeghjanu, ùn sò micca nulla. A c’emu fatta in casa. Eiu, a mio moglia è Francescu u mio amicu di sempre. A mio moglia, Faustina, Tittina cum’è a chjamu eiu. Bella, dolce, intelligente. Sempre pumpunata chì m’ete capitu… Ùn hè c’à per quellu affare c’ùn hè cusì passiunata. Ma, chì vulete fà ? A perfezzione po, ùn hè di stu mondu. È Francescu, u mio amicacciu. Trent’anni c’o ci cunniscimu. Intelligente ancu ellu, cultivatu, spurtivu è bellu zitellu. Ùn capiscu micca ch’ellu sia sempre solu. Ùn u vecu mai cù una donna. L’ultima volta c’o l’aghju vistu fraquintà era per u mio matrimoniu. È ancu, quella sera a zitella si n’era andata azeza, azeza. D’appressu à mè era à pena tagliata à a longa chì, nanzu di parte m’avia murgugnulatu ùn sò chì futichja nant’à a fideltà strignendu mi e mani forte. M’avia fattu ancu male sta scimaticone.

Buuuuù chì sborgna ! L’ultima ! Mai più ùn tuccaraghju un vichjeru d’alcollu. Soprattuttu più sta bienda strana ch’ellu m’hà fattu beie Francescu arisera. Bona era ma avà c’hè avà sò incapace à dì s’è dormu sempre o s’è sunnieghju. E sintite ste voce ? À mè mi pare di sente cantà. Chì dicenu ? « Libera me, Domine, di morte eterna ». Ci vole c’o m’arrizzi. Uuuuuù, aghju minatu di capu. Cant’à mè dormu sempre. È torna sta messa « Requiem … » Buuuuù chì sborgna !

Francescu sì chì tene più c’à mè, aghju u ricordu annibbiatu di vede lu surride vardendu mi parte dopu à u terzu vichjeru di a so bienda. Francescu, cum’ellu hè bravu. Hè sempre quì quandu aghju bisognu. Ci vole à dì chì u tempu l’hà. Hè simplice, ùn face nulla. Ùn hà micca bisognu di travaglià chì u babbone l’hà lasciatu una furtuna. Quant’unque, si deve annuià à pinuccia. U so passa tempu preferitu hè di trascinà a mio moglia. A porta à diritta è à manca, è, à quella li piace à girà e sette chjappelle. Ùn hà mai avutu u so permessu, a corcia.  Allora Francescu a porta cù a so vittura rossa. Cum’ella hè bella sta vittura, ma cum’ella hè rossa.

Buuuù chì sborgna ! Avà mi sentu pisatu, è l’affare vuguleghja, mi si pare d’esse n’un battellu. Aghju da rende sicura, sicura. Ci vole c’o m’arrizzi. Durmaraghju o micca ? Aghju da pisà una anca. Pianu, pianu. Uuuuuù, aghju minatu di dinochju. Ùn face micca male chì mi pare di minà n’un affare solfice ma quant’unque, pocu sugnacciu. Hè quante c’o fussi chjosu in una scatula. Oimè, avà pigliu a falata, stu colpu rendu. È torna canti, avà mi si pare chì l’affare sia in francese « Sur le seuil de sa maison, notre père t’attend ». È cantanu è cantanu… Buuuuuù chì sborgna !

Avà sentu un rimore stranu è regulare, pfuuù, pfuuuù,   pfuuuù… È e voce si spegnenu pocu à pocu… Buuuuù chì sborgna….   L’ultima hè detta…. 

mercredi 10 novembre 2010

Corsica diaspora

Una nuvella di
Petru Larenzu Santelli


Da quant’è ell’era mossa ùn la sapia.
Avà s’allargava.
Mà ùn era micca sempre statu cusì.
Svegliata ch’ella era s’era rimmossa in un fanganicciume.
Ma più chè u fredu fù u sizu à assaltalla.
Una puzza forte chi li stringhjia u pettu.
Un odore ch’ella pudia guasi tuccà.
Li raspiava a golla cum’è polvera di sale.
Misse un certu tempu à avezassi.
Po’ si pisò.
Nò.
S’alzò.
Inghjinuchjata.
Li ci vulì u tempu per move.
Ùn sentia e so anche.
Si strascinò à pena ma u sforzu fù troppu grande per ella.
S’assuffucava.
Ripigliò fiatu è forza.
È curaggiu.
S’arrimbò è si misse meza ritta.
I so ochji ùn prasceglianu nunda in lu bughju.
Ma si sentia impastughjata da e lamaghje.
Ni strappò à manate.
È si resi contu chì lamaghjoni ùn eranu.
Ma piuttostu radiche intricciate.
Avà avanzava à strascinoni chì pisà ùn si pudià pisà.
È sempre ‘ssa puzza.
Paspulava strada facendu è scupria sensazione diverse.
À quandu truncuzzulime di legna secca, o  di pitricelle, à quandu imbulighjime di stecchi è di materia più soffice.
O ghjunculi lebbii è lisci.
À volte paria di trizinà sottu à e so dite.
Forse brughe.
Seguitava a pareta è li si paria di girà in tondu.
Po’ truvò un tufone à manu sopra.
Ci si fece cullà.
Si ghjimbò chì u cundottu ùn era tantu largu, ma ci si pudia rimove.
Cullava pianu pianu.
Sinu à l’alzata.
U muru si rinzava davanti à ella è si faccia più strettu.
Ava duvia ficcà l’unghji appunghjendusi d’un latu à l’altru.
I ghjinochji in sangue, e mani sbughjate pugredia pedi à pedi.
Sgranfiata in faccia, truncuzzulata, stanca morta, lacrimava ma  s’aggrapava .
Solu a stizza a purtava.
Po’ rimpianò appena.
Ghjunta à un ghjovitu li si parse di vede un chjarore.
Un filu misarellu di lume.
A sperenza li dedi spirdu.
À listessu tempu li si parse di rispirà megliu.
S’azzingò cun ardore rintruvata.
Più chè qualchì metri.
L’aria era menu fosca.
In un ultimu sforzu ci fù.
Da l’incritta mischina surghjia a lucenda.
Ma ùn ci pudia ficcà i diti.
Una petra pisiva era riposta.
Liscia.
Puntava ma ùn la trinigava.
Urlandu d’addisperu si misse à caravunà in giru à a sgrignatura.
Scavà è scavà, riuscì à passà una manu in lu tufone.
È fece sculiscià u pian di petra.
U lume a fraiò.
Si tirò fora in un mughju.
U pettu in focu, spandasciava, pianghjia è ridia à tempu.
Riffiatata ch’ella fù  si pisò.
È visse.
Era inturniata di muri mezzi trafalati.
In fondu un pezzu di tettu pintu.
Fiure ch’ella ùn capia.
Daretu à ella una spezia di vasca trafalata.
Si tirò fora.
Era in punta à una cuccula.
Un violu s’apria davanti à ella.
Triangulava di fatiga ma marchjava.
U rimore à fece piantà.
Voce. Scaccani.
Dopu à tantu silenziu a breia a mugò
Francatu à a girata scuprì u paese.
U chjassu cumpiia à l’entre di un carrughju.
U rimore crescìa.
Sbuccò in piazza.
A ghjesa si biutava pocu à pocu.
Fù u zitellu u primu à vedela.
U ballò li scappò di mani.
Po’ tutti si vultonu è firmonu insischiti.
Una porta vitrata li rimandò a so fiura.
Trasaltò.
Un vaschicciu si tenia dirittu davanti à ella.
Una mansa di carne fragica, pezzacci di carmugliu spendiculonu, terrazzosu è sanguinosu, cadavaru scappatu di l’arca.