Jean-Yves Acquaviva
I
Clinica psicchiatrica di l’Ienissei, Abakan (Siberia) 10 ore di mane u 20 di faraghju di u 2010.
Dui omi vistuti di biancu ne vardanu un terzu à traversu à un vetru. Stà indinuchjatu, à mezu à una pezza chjara, e mani liate, u so sguardu hè viotu, spentu. Inchjustratu in un silenziu di piombu, à l’aria d’ùn sapè più s’ellu hè mortu o vivu.
« Si sà quale ellu hè ?
- Innò, l’anu trovu cusì, à mezu à a steppa. Vistutu cum’è s’ellu era nant’à una marina di Califurnia. S’ellu ùn eranu passati ‘ssi militari in pattruglia, u fretu u si saria magnatu.
- Ùn hà dettu nulla ?
- Ùn risicheghja.
- Perchè ?
- Li manca qualcosa per fà la.
- Cumu ?
- Ùn hà più lingua, hè stata tagliata. È ùn hè micca stata scirurgia. L’emu esaminatu è emu trovu tracce di denti umani.
- I soi ?
- Aghju paura c’à nò.
- Ete pruvatu à fà lu scrive ?
- Iè, ma pare d’ùn cunnosce nisun saltere. Nè u cirillicu nè un antru. Un bellu casu di cattattunia, à quandu pare mortu, à quandu si vultuleghja in pianu cum’è un animale feritu.
- Chì cuntate di fà ne ?
- Chì vulete c’o ne fia ? U mittaraghju in una stanza è ci starà u restu di a so trista vita.
L’omu daretu à u vetru ùn avia riminatu un pelu. Sempre indinuchjatu, stava cù a bocca aparta. Si firmava, cum’è una statula di petra, cundannatu à lampà u so mughju mutu, à l’eternu.
II
London, Carrughju di Westminster, 2 ore di mane u 14 di faraghju di u 2010.
« Chì ghjurnataccia ! ». Mark Littlewhite parlava solu. Era ghjuntu in casa pocu fà è s’era lasciatu falà nu un futtogliu cum’è un saccu. U so spiritu era assaltatu da ogni fiura, ogni evenimentu di ‘ssu ghjornu chì firmaria cum’è unu di i peghju di a so vita. Purtantu, era principiatu bè. Cum’è tutte e mane, s’era discitatu à bon’ora, fattu u giru di i so siti preferiti biendu si un litru di caffè è fumendu si un pacchettu di sigarette. Cum’è tutte e mane era andatu à pedi à sin’à u bastimentu di New Scotland Yard. Vinti cinque anni ch’ellu ci travagliava, cunniscia à tutti è ogni mane avia un gestu, una parolla per ognunu. À 8 ore è mezu, era intrutu in u so burò è avia apartu u so currieru. À mezu à a mansa abituale, c’era un pacchittellu mandatu da Faustino. Era un giovanu studiante in psicculugia spezializatu in u cumpurtamentu di i criminali. U so nome era a lascita di u so babbone scalatu in Ingliterra, sessanta anni fà, per fughje a ripressione di u “Caudillo”. Mark è u giuvanottu s’eranu scuntrati parechje volte in u quadru d’un associu trà u Yard è l’University of London. S’eranu liati d’amicizia, Mark vidia in Faustino u figliolu ch’ellu avaria pussutu avè s’è a so vita avia chjappu d’altri stradoni.
Avia apartu u pacchettu, nentru c’era una chjave USB. L’avia ficcata in u so ordinatore, era una videò. Mark scupria à Faustino, solu di punta à una camerà, chì s’addirizzava à ellu. 24 minute d’un filmu c’avia da scuzzulà lu à u più prufondu di u so esse, 24 minute di ciò chì s’assumigliava à un tistamentu. 24 minute per 24 anni di vita.
« Caru Mark, quandu vidarete ‘sse fiure, saraghju sicuramente mortu o smaritu. Facciu ‘ssu arrigistramentu per ch’ella fermi una vistica di a storia incridibule chì m’accade. Cridite puru c’ùn aghju fattu nulla di male, mi sò soladimente lasciatu sbaglià da ciò c’aghju chjappu per l’amore. Avà, state à sente… »
III
Soho Square, London, 3 ore dopu meziornu u 10 di faraghju di u 2010.
Faustino stà à pusà nant’à una panca, fideghja in giru à ellu a ghjente chì spasseghja. Li piace tantu à vene quì, à truvà ci u riposu di u spiritu. Ci vole à dì chì, di regula, u so spiritu si riposa pocu. Passa u so tempu à studià a vita è « l’opara » di i pessimi criminali chì l’umanità hà parturitu. Ogni volta, hè cum’è un viaghju periculosu, una ciumbata in u mare prufondu è neru di a scimizia. È ogni volta, ne ritorna un pocu cambiatu, à pena di più cuscente di ciò chì l’omu sà aduprà d’ingegnu è di crudeltà. Quì, vardendu ‘ssa ghjente passà, si scorda una cria di ‘sse cose boffe chì li sò affiancate notte è ghjornu.
Nant’à a panca à cantu, ci hè una giuvanotta. Una zitella bruna, capellicorta. L’anche cruciate, si leghje un rumanzu. Pare d’esse indiferente à u mondu à l’intornu. Faustino a varda, ùn pò stacca i so ochji di e so anche vistute di seta nera. Ancu per esse una di ‘sse belle, ma troppu scarse, ghjurnate d’inguernu, u fretu pizzica. Faustino si dumanda cumu face ‘ssa giuvanotta à risiste cusì pocu fasciata. Soca porta in ella qualchì focu chì a scalda megliu c’à n’importa chì mantellu. Ùn pò stà, ci vole ch’ellu s’avvicini, ci vole à parlà li. Ci hè cum’è una forza strana à intargà lu à ùn lascià la andà cù u risicu d’ùn vede la mai più.
« Bonghjornu, hè u vostru rumanzu chì vi scalda cusì ? »
Mancu una parolla, mancu un sguardu, mancu un suspiru. Faustino s’aspittava à fà si mandà à spassu o à riceve un surisu furzatu per fà li capisce ch’ellu li ci vulia à fà a so strada, ma à l’indiferenza cumpletta, ùn ci avia pinsatu. S’era messu à pusà à cantu à ella è stava zittu, sperendu una risposta chì ùn vinaria forse micca. Senza mancu parè piantà a so lettura, a giuvanotta avia cappiatu.
« A fate à spessu ?
- Di chè ?
- Accustà a ghjente cusì, senza ragione è scumudà la.
- Innò, innò ! Scusate, vi lasciu tranquilla. »
Faustino s’era arrizzatu è s’appruntava à fughje ‘ssa situazione chì li facia nasce u rossu in faccia. A zitella l’avia fattu piantà stinzendu a so anca dritta davanti à ellu.
« Mi chjamu Jezabel, è tù ?
Faustino avia tartagliulatu u so nome. I so ochji avianu scontru quelli di a giuvanotta. Duie amandule verde, dui smiraldi d’una purezza à abbagliulà i cechi. Stava cum’è prigiuneru di ‘ssu sguardu. Jezabel s’era arritta dinù è l’avia chjappu appalamanu.
« Andemu, stocu quì vicinu. »






